Buyuk tennischi Artur Ashye 17 yoshida shunday voqyeani boshidan kechiradi:

Artur G’arbiy Virjiniyadagi bir turnirda ishtirok etardi. Ko`p hollarda bo`lgani kabi musobaqadagi yolg’iz qora tanli ishtirokchi edi.

Kunlarning birida bir necha bola yaqin atrofdagi do`konga zarar yetkazadi. Do`konni butunlay ostin-ustun qilishadi. Ertasi kun ular siri ochilgach, Arturni ham o`zlarining hamtovog’i deb aytishadi. Voqea tafsiloti mahalliy gazetalarda yoritiladi. Artur bu ishga aloqador

bo`lganligini rad etadi, bolalar esa tuhmat qilishda davom etishadi. Artur uchun eng yomoni bunga otasining nima deyishiyu nima qilishi edi. Nihoyat uni cho`chitayotgan telefon orqali suhbat oni ham yetib keladi.

Tahmin qilinganidek, otasi voqeadan boxabar edi. Shu bois tovush toni ham juda baland edi. U o`g’liga birgina savol beradi: "Artur, bilmoqchi edim, bu ko`ngilsizlikda qatnashdingmi?". Artur "Yo`q ota qatnashmadim!" deb javob beradi. Otasi bu mavzuda boshqa hech

narsa so`ramaydi. Artur shu on nima sababdan har doim to`g’ri so`zlash tashviq qilinganini anglaydi. To`g’ri so`zga ishonadigan kun kelishi aniq edi. Otasining ishonchi va hurmatini ancha oldin qozonganini bilardi. Shu kundan keyin rostgo`y inson bo`lib umr o`tkazishga har

narsadan ko`proq ahamiyat beradigan bo`ldi.

Afsuski, har qadamda to`g’rilik va rostgo`ylikka imkon bermaydigan odamlar oramizda topiladi. Ammo bizning to`g’ri so`zlarga ehtiyojimiz katta. Rostgo`yligi bilan alohida ajralib turadigan odamlarga, fazilatlari bilan yashashga qaror qilganlarga, yoshi va ijtimoiy mavqeidan qat'iy nazar, nima bo`lganda ham o`zgalarning ishonch va hurmatini kundan-kunga qozonadigan odamlarga muhtojligimiz bor.

Dunyomizga yangi rostgo`yning keragi yo`q. Siz bor-ku!!!

                                                                                                “Yosh kuch”dan